Home Aktualności Węglowa wojna światowa

Węglowa wojna światowa

0
0
1135248

1135248Przykład Stanów Zjednoczonych pokazuje, że śmierć globalnej polityki klimatycznej otrąbiliśmy przedwcześnie. Czy Polska zdaje sobie z tego sprawę? – zastanawia się publicysta.

Podczas gdy premier Donald Tusk deklaruje, że energetyczną przyszłością naszego kraju będzie polski węgiel (niestety zapomniawszy dodać, że polscy producenci energii chętniej sięgają ostatnio po tańszy surowiec z Rosji albo RPA), parlament blokuje rozwój technologii składowania i wychwytu dwutlenku węgla, a minister środowiska wyznaje w Brukseli, że Polacy nie chcą tej technologii, ponieważ może być niebezpieczna (co w takim razie z popieraną przez rząd energetyką atomową, chciałoby się zapytać), w Stanach Zjednoczonych trwają przygotowania do rewolucji energetycznej. USA, przez lata uznawane za jeden z czarnych charakterów światowej polityki ekologicznej, przymierzają się do radykalnego ograniczenia energetyki opartej na węglu.

Łupkowy boom

Ogłoszony przez prezydenta Baracka Obamę w czerwcu tego roku Climate Action Plan jest właśnie przekuwany na język konkretów. W samym stanie Michigan zamknięte zostanie prawdopodobnie w najbliższych latach od 16 do 32 bloków energetycznych. W całym kraju w ciągu najbliższych kilku lat przestanie działać ok. 150 spośród ponad 420 elektrowni węglowych. We wrześniu tego roku federalna agencja ochrony środowiska (EPA) zaproponowała restrykcyjne poziomy emisji dla nowych elektrowni opartych na węglu, a już istniejące mają zredukować znacząco swój wpływ na środowisko. Normy są na tyle wyśrubowane, że jeśli wejdą w życie, nowe elektrownie raczej nie powstaną. Administracja Obamy chce również podwoić ilość energii z wiatru i słońca, zredukować ilość emitowanego metanu i wprowadzić nowe normy efektywności energetycznej, o nowych standardach dla przemysłu samochodowego nie wspominając.

Kraje Południa stawiają bogatej Północy ten sam zarzut: zbudowaliście swoją potęgę na węglu, a nam tego chcecie zabronić

Plan wygląda na tak radykalny, że wśród działaczy najważniejszych amerykańskich organizacji ekologicznych można nieoficjalnie usłyszeć obawę, czy w przyszłym roku, kiedy trafią do Kongresu, nie nastąpi ekologiczny shutdown.

Nie musi. Średnia wieku elektrowni już przeznaczonych do zamknięcia wynosi 48 lat, a Obamie sprzyja też łupkowy boom. Ekologiczna przemiana podyktowana jest bowiem nie tylko przychylnym stosunkiem prezydenta do ekologii, ale też, a może przede wszystkim, chłodnym rachunkiem ekonomicznym. Dzięki zasobom gazu łupkowego Stany Zjednoczone mogą względnie bezboleśnie obniżyć emisyjność swojej gospodarki, nie ryzykując przy tym jej spowolnienia. Co więcej, spryt Amerykanów widać również i tutaj: w USA toczy się w tej chwili batalia pomiędzy rządem federalnym a organizacjami ekologicznymi, które chcą uniemożliwić eksport zbędnego węgla kamiennego. Jeśli do niego dojdzie, Stany Zjednoczone ubiją świetny interes, zmniejszając swój wpływ na środowisko, a brudny surowiec z zyskiem sprzedając gdzie indziej, na przykład do Polski.

Niezależnie jednak od tego, jakie przyczyny i szczęśliwe zbiegi okoliczności leżą u podstaw tej przemiany, warto zastanowić się, jak wpłynie ona na pozycję Polski na nadchodzącym szczycie klimatycznym. Przykład Stanów Zjednoczonych pokazuje bowiem, że śmierć globalnej polityki klimatycznej otrąbiliśmy przedwcześnie. W listopadzie w Warszawie nic szczególnego raczej się nie zdarzy, a delegacja amerykańska nie zamierza wychylać się ze zbyt daleko idącymi postulatami, jednak nowe nastawienie Waszyngtonu do ekologii pokazuje, że zażarta walka o obniżenie emisyjności światowej gospodarki trwa, a jeden z jej najważniejszych uczestników podejmuje właśnie radykalne zobowiązania. Jeśli zaś USA dołączą do grona północnoeuropejskich krajów, które wysuwają najdalej idące postulaty ekologiczne, walka się zaostrzy, co postawi Polskę w jeszcze trudniejszej sytuacji niż obecna. Na taki rozwój wydarzeń nie jesteśmy i, co gorsza, nie chcemy być przygotowani.

Na kruchym lodzie

Że mamy do czynienia z walką, świadczy drugi sygnał z Waszyngtonu. W październiku miało tam miejsce coroczne spotkanie Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Bank udziela rocznie pożyczek wartych ponad 40 mld dolarów. Nie jest to oszałamiająca kwota, ale też sens tej instytucji nie zawiera się w zwykłej formule bankowej: to instytucja, z lepszym lub gorszym skutkiem, próbująca łączyć twarde spojrzenie finansisty i wrażliwość społeczną, dlatego też służy jako punkt odniesienia dla ekonomistów, którzy zajmują się pomocą rozwojową i najbardziej palącymi potrzebami społecznymi.

Kłopoty etyczne, jakie decyduje się wziąć na siebie bank, dobrze obrazuje jeszcze inny przykład: w 10-milionowej Burundi dostęp do energii elektrycznej ma 10 proc. mieszkańców. Zapewnienie wszystkim mieszkańcom energii z elektrowni węglowych zwiększyłoby globalną emisję dwutlenku węgla o 1 proc. O zaledwie jeden procent czy aż o jeden procent? Co powinni wybrać urzędnicy, od których zależy podjęcie takiej decyzji?

Na cenzurowanym

O ile łatwo wskazać, jak polityka klimatyczna Waszyngtonu może wpłynąć na Warszawę, to już prześledzenie związku między nowym kierunkiem Banku Światowego a tym, co dzieje się w Polsce, jest znacznie trudniejsze. Bank Światowy nie działa w Polsce zbyt intensywnie ani też Polska nie traktuje banku jak miejsca, w którym warto zajmować istotną pozycję. Decyzje podejmowane przez polskiego przedstawiciela nie są publicznie dostępne, dlatego też trudno dowiedzieć się, jakie stanowisko zajmujemy w sprawie rozwoju energetyki węglowej w Mongolii czy rury biegnącej przez Czad i Kamerun.

A jednak decyzje, czy inwestować w indonezyjski węgiel czy wspierać tamy w Tadżykistanie i Ugandzie, czy zgodzić się na budowę elektrowni węglowej w Kosowie, są istotne, budują bowiem ekonomiczny pejzaż, w którym przychodzi funkcjonować polskiej gospodarce.

Sygnały, które płyną z Waszyngtonu do Warszawy, brzmią z tego punktu widzenia bardzo klarownie: jeśli kurs zostanie utrzymany, inwestycje węglowe w najbliższych latach znajdą się na cenzurowanym i obciążone zostaną jeszcze większym ryzykiem niż dotychczasowe.

Przekonani o tym, że czarne złoto jest nadal przyszłością Polski, premier wraz z innymi politykami powinien wziąć to pod uwagę, wygłaszając daleko idące deklaracje.

Autor jest rzecznikiem prasowym fundacji ekologicznej ClientEarth, publicystą, pisarzem

Źródło http://www.rp.pl/artykul >>

]]>

Załaduj więcej... Aktualności

Zobacz również

Region turoszowski bez funduszy na transformację. Skorzystał Bełchatów z największą elektrownią w Europie

Komisja Europejska w poniedziałek zatwierdziła pięć planów sprawiedliwej transformacji pol…